سلام

اگر دیر آمدم سرباز بودم...

نوروزتان پیروز...

ان شا الله که همه دوستان سلامت هستن...

تو این اوضاع و احوال که باید قدر مرخصی رو دونست، حرف زیادی واسه گفتن نیست.فقط دلتـنگــیــــــــم...

یک غزل که  محصول چند روز مرخصیه

چه بخواهی چه نخواهی، عمرمان سر می شود

اوج خوشبختی ما با هم میسر می شود

شعر من بد نیست، میدانم، ولی با دیدنت

خوبی این واژه ها چندین برابر می شود

توی موهای تو امواج غزل بر می خورد

توی موهای تو دستانم شناور می شود

علم گل کاری به روی ماه علم ساده ایست

گونه ات با بوسه هایم جور دیگر می شود

شیطنت های مرا گفتی تلافی می کنی

باز تهدیدت به یک لبخند منجر می شود

مهربان تر گشته ای با من، به لطف عاشقی

زندگی هم با من و تو مهربان تر می شود

این شعر محاوره ای که در پادگان طرفدارهای زیادی پیدا کرد، تقدیم به دل تنگ همه سربازها

اشک دل تو چشممه نه اشک جا خواب و غذا

راستشو بخوای دله خواب و خوراک عاشقا

حالا تو همش بگو بشین و برپا، چی میشه؟

کل زندگی اینه:یه روز پایین،یه روز بالا

حالت شنا می گیرم کلی سینه خیز میرم

از جلو نظام، خبر دار طبق دستور شما

ولی اینا چیزی نیستن که اذیتم کنن

همه ی درد من اینه که دلم تنگه برا...

کسی که دوسش دارم،اون کسی که دوسم داره

جبر سربازی گذاشته فاصله میون ما

یه روزی تموم غصه های ما تموم میشه

دلمون خوشه به لطف و کرم خودت خدا

دوستم  داری می دانم ، باز دوست دارم که بپرسم گاهی

دوست دارم که بدانم امروز   مثل دیروز  مر ا می خواهی

از  هوایت  قفسم  را پر کن  تنگ   دریاست   برای ماهی

فرصتی تا بسراییم   از هم  بس  کن از فلسفه های واهی

عشق عشق است چه بر لوحه زر  بنویسند چه برگ کاهی

پرسش ازعقل فریبی ست به خویش  تا جنون می دهدت آگاهی 

غیر از آن کوچه ی بی شرح و نشان  خانه ی دوست ندارد راهی

محمد علی بهمنی

برای این پست غزلی که برای  روز همایش گفته بودم رو براتون میزارم:

از این همایش ها زیاد برگزار میشه ولی اونروز به خاطر دیدن یک عزیزی اونم بعد از مدت ها

به عنوان یکی از بهترین روزهای زندگیم حساب میشه...

   تقدیم به همان عزیز

تا خدا آب زندگانی را بر لبت تازه تر گذاشته است

لب من را همیشه تشنه ی این شهد شیر و شکر گذاشته است

از بهار آمدی که سرتا پا میوه ی نو بر است اندامت

مثل یک باغ سبز هستی که عشق در آن ثمر گذاشته

دست ها مانده در ترنجستان، لب ولی روی غنچه ای سرخ است

این منم! آدمی خیالاتی که تو را زیر سر گذاشته است

روز خلقت خدا در انسان ها روح خود را دمیده است اما

جلوه های الهی اش را در  تن تو بیشتر گذاشته است

جای عشقت درون قلبم نیست  قلب را می شود عوض بکنند

این پدیده نشسته در جانم   روی جسمم اثر گذاشته است

هر کجا می روم دلم اما    پیش تو مانده است مانند

مجرمی که برای برگشتن  سندی معتبر گذاشته است

بی تو بودن به مرگ می ماند طبق این گفته شاعرت  حالا

بعد از آن روزهای تنهایی مرگ را پشت سر گذاشته است

به خاطر رفتن به سر بازی کمتر میتونم به دوستان و نوشته های عزیزشون سر بزنم. معذرت خواهی منو بپذیرید.

دلم برای همتون تنگ میشه.

حلال کنید، التماس دعا، یا حق