به نام خدا

همیشه زاینده رود را به عنوان یک دوست می دانم و او هم مرا...

(( اگرچه زنده رود آب حیات است)) حافظ

                       همه جای ایران سرای من است

زاینده رودی قلب ایران از تو سبز است

از بختیاری تا سپاهان از تو سبز است

مانند من از بام ایران[1] آمدی تا _

_اینجا که شالیزار لنجان[2] از تو سبز است

(هی دی بلال[3] ایخونیم و دسمال ایچرخه[4])ء [5]

بالا بلند تیه کالون[6]  اَ تو سوز*

با رنگ و رو یت عادتی دیرینه دارم

احساس گریه، شعر، باران از تو سبز است

آب حیات شعرهای خواجه هستی

سر زنده ای و جان انسان از تو سبز است

لبریز دود کافه های ساحلی ، من

وقتی بساط چای و قلیان از تو سبز است

هرچند تا دریا هزاران رود رفته

اما تو بردی که بیابان از تو سبز است

هر چند از حال و هواش گذشته ولی حال ندارم چهار سال صبر کنم

چهار رباعی طنز انتخاباتی:

کاندید شوند و هی رقابت بکنند

تا پیش روند و کار دولت بکنند

یک فصل زمستان چنان زور زنند

که چار بهار استراحت بکنند

***

چون عرصه تبلیغ به سر می آید

بر  آدم   کاندید  خبر   می آید

که غصه نخور همینکه مجلس بروی

هر قدر که خرج گشته در می آید

***

كانديد لبانش پر لبخند شده است

با جوجه كبابش دهنت بند شده است

امسال كه تحريم شده كشورمان

اي راي بگو مظنه ات چند شداست

***

آمد به كنار ما و لختي خنديد

مي گفت كه آقاي فلان شد كانديد

مجلس برود وضع همه خوب شود

من پول دهم ، شما به او راي دهيد

                                                              یا حق